الان اینجا همذات پنداری داره با دو چیز

تهی شده مثل سینه خیلی ها

پوچ و بی هویت مثل خودم

خیلی وقت بود میخواستم پاکش کنم.از همون حوالی بهمن.ولی خب دوستش داشتم.بهش وابسته بودم.چون جایی بود که شما میومدید و درونش نظر میدادید و بنده که به شدت لوس تشریف دارم احساس میکردم یه سری افرادی هستند که نوشته ها و حرفام واسشون مهمه.اینکه در چه وضعیت روحی قرار دارم واسشون مهمه.

چون جایی بود که میتونستم حرفامو غیر مستقیم به خیلی ها بزنم.هرچند همون حرفای غیرمستقیم رو هم بعضیا تحمل نمیکردن.

ولی خب یه سری چیزا باعث شدن که سعی کنم به کسی یا چیزی وابسته نباشم.سعی کنم برای کسی یا چیزی زندگی نکنم.سعی کنم فقط خودم و خودم باشم.حذف شدن این وبلاگ باعث میشه تنها راه ارتباطم با خیلی ها قطع بشه.اما من به تقدیر خیلی اعتقاد دارم.اگر آینده ای وجود داشته باشه،هیچکس قادر به پیش بینی اون نیست.

اما اجازه هم نمیدم این آدرسو فرد دیگری بگیره.دلیل این پستم چند چیزه.

یک:با پاک شدن بلاگ،پیوندهای بلاگ هم پاک شده و من آدرس خیلی از وبلاگ ها را بلد نیستم.برای همین قسمت نظرات رو نمیبندم.اگر حسشو داشتید آدرس وبلاگتون رو همراه با نظرتون بذارید.اگر یه روزی خواستم بیام به رفقا سر بزنم،بدونم کجا بیام.

دوم:برای ثبت در تاریخ:

این وبلاگ در جمعه،چهارم اسفند هشتاد و پنج تاسیس شد

اولین نظر وبلاگ رو مونای عزیز ثبت کرد.

آخرین پست این وبلاگ در دوشنبه بیست و نهم تیر 1388 با عنوان میخندم ارسال شد.

آخرین نظر وبلاگ رو فردی با اسم بوف کور ارسال کرد که قطعا یه جادوگرانیه که در توییتر اددش دارم.

بیشترین تعداد پست ارسال شده در این وبلاگ مربوط میشه به یک فرد.که حدود بیست و خرده ای از نوشته های این بلاگ مربوط به اون بود.

در مورد  خدا و سیاست هم درونش زیاد نوشتم.

خلاصه...این بود داستان ما.نمیدونم کلاغه به خونش رسید یا نه.

در آخر شما هم همراه من بشید و بخندید به همه چیز.مخصوصا به انسان ها و زندگی در کنار انسان ها